GŁÓWNA   O NAS   SUKCES   AUKCJE   HISTORIA   WYSTAWY   OFERTA   KONTAKT  
 
WYSTAWY
Stasys Eidrigevičius
Theatrum Corporis

 
       Polski Dom Aukcyjny "SZTUKA" zaprasza do odwiedzenia wystawy najnowszych prac Stasysa Eidrigevičiusa, zatytułowanej Theatrum Corporis.


       Stasys Eidrigevičius (ur. 1949, Mediniškai, Litwa) — artysta bardzo wszechstronny — m.in. grafik, ilustrator i malarz, w latach 1968-1973 studiował w Wilnie w Instytucie Sztuk Pięknych; w roku 1970 miał swą pierwszą wystawę indywidualną, a od roku 1980 mieszka na stałe i tworzy w Polsce.

       Jest artystą bardzo popularnym i lubianym. Ma swój własny styl, który zyskał mu uznanie zarówno wśród fachowców, jak i publiczności na całym świecie. Przełożył dziecięce doświadczenia z małej litewskiej wioski na język uniwersalnych symboli i metafor — czasem pełnych pogody, innym razem — smutku. Jego figuratywną sztukę cechuje atmosfera surrealizmu z akcentami ironii i groteski. Posługuje się różnymi technikami (gwasz, olej, pastel, wykorzystuje rozmaite techniki graficzne). Jest autorem setek plakatów i grafik, zorganizował wiele instalacji i performances. Wykonał ilustracje do około sześćdziesięciu książek. Tworzy także ekslibrisy, maski i rzeźby. Ostatnio chętnie posługuje się fotografią.

       Niniejsza wystawa prezentuje trzy nowe cykle fotograficzne (Przy oknie, 2001; Biały pokój, 2002; Paryż — Warszawa, 2003), instalację pt. Ściana ciszy oraz nieco starsze rysunki, gwasze, akwarele i pastele, których wspólnym mianownikiem jest maska — motyw przewodni twórczości Stasysa. Obok dzieł z lat ostatnich, wystawa przypomina także prace starsze, dając okazję prześledzenia ewolucji Stasysowej ikonografii oraz znalezienia cech wspólnych dla całej twórczości artysty.

       Fotografie z cyklu Przy oknie są oszczędne pod względem ilości używanych rekwizytów. Na każdej z czternastu prac pojawia się postać, raz z nagim torsem, innym razem szczelnie omotana tkaniną czy sznurkiem. Ciało — jeden z głównych problemów sztuki lat dziewięćdziesiątych — wprowadziło do twórczości Stasysa zupełnie nową jakość. W niemal wszystkich kompozycjach dialog toczy się między "naturalnością" ciała i sztucznością rekwizytów — głownie masek. Cykl pt. Biały pokój, powstały w Warszawie i Chicago, obejmuje dziesięć fotografii wykonanych w unikatowej technice — tzw. procesie Fressona. Charakteryzuje je przygaszona tonacja barwna i efekty walorowe pokrewne tym uzyskiwanym w litografiach. Cykl ten, wykonany na grubym papierze akwarelowym, dzięki dużym formatom prac stoi na granicy fotografii i malarstwa. Jest w nim sporo obyczajowej odwagi, ale nagość upozowanych postaci nie jest wyzywająca. Dojmująco obecna jest w nim samotność, chętnie przywoływana przez krytyków w odniesieniu do starszych prac Stasysa. Z kolei cykl dziesięciu fotografii pt. Paryż — Warszawa zaskakuje doborem rekwizytów i jednocześnie nosi w sobie sporo analogii z wykonywanymi niegdyś przez artystę miniaturami i ekslibrisami.

       Najnowszy projekt Stasysa — instalacja zatytułowana Ściana ciszy — to setki cementowych, głów-masek, odlewów własnej twarzy artysty, jednak jak najdalszych od idei autoportretu, umieszczonych w półkach-przegródkach z nieheblowanego drewna. Artysta poddaje je zabiegom dekonstrukcyjnym: są okaleczone, niepełne, rozprute, zapuchnięte. Strukturę cementu Stasys wzbogaca o fragmenty cegieł, papy, kamieni, gazet, drutów.

       Lekkie twarze to grupa wybranych, nietrwałych, delikatnych masek papierowych, których — choć nabrały kształtu na twarzy Stasysa, są jej odbiciem — i tym razem nie należy traktować jako autoportretów. Są wykonane z najróżniejszych rodzajów papieru, którego faktura, grubość, naturalna barwa, odpowiadają za ostateczny efekt. Prawie nie podmalowane, a przez to niemal organiczne, stanowią gotową całość same w sobie, ale mogą też być używane w instalacjach, fotografiach czy performances.

       Dziesięć utrzymanych w subtelnej, wyważonej kolorystyce prac, wykonanych w technice temperowej, powstałych w latach 1983-1985, cechuje dbałość o szczegóły i staranny rysunek — który uważa Stasys za najważniejszy w każdej ze swoich kompozycji. Zdecydowana kreska Stasysa w rysunkach tuszem jest trafna i rozpoznawalna. Siłą rysunków Stasysa jest minimalizm formalny.

       Wszystkie te sugestywne prace rysunkowe mogą być postrzegane zarazem jako źródło i konsekwencja nowych cyklów fotograficznych czy Ściany ciszy, stąd ich obecność na wystawie jest uzasadniona. Opowieść, którą snuje Stasys, ma wyraźne korzenie i ulubiony refren, którym jest maska.


      Wystawie towarzyszy bogato ilustrowany katalog przygotowany przez wydawnictwo IRSA.

 
PRACE